அத்தியாயம் 1 – விளையாட்டு தொடங்கும் போது

கோயம்புத்தூர் — தமிழ்நாட்டின் தலைநகர், 2075

வானம் சிவப்பாகவும் கருப்பாகவும் எரிந்து கொண்டிருந்தது.

அது மாலை நேரத்தின் மென்மையான சிவப்பு அல்ல.

பல நாட்களாகக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் எரிந்து கொண்டிருந்த தீயின் மூச்சுத்திணற வைக்கும் சிவப்பு.

ஆர்.எஸ். புரத்தின் மேல் கனமான புகை தாழ்வாகப் பரவி, தெருக்களை முழுவதுமாக மூடியிருந்தது. பழைய டவுன் ஹால் கடிகாரக் கோபுரம் ஒரு பக்கம் சாய்ந்து, பாதி இடிந்து கிடந்தது.

அதன் கடிகார முள் மட்டும் அசையாமல் நின்றது.

3:17.

அந்த நேரத்திலேயே உலகம் நின்றுவிட்டது போல.

இடிபாடுகள் வானத்திலிருந்து மெல்ல மெல்ல விழுந்துகொண்டே இருந்தன.

வளைந்த இரும்புக் கம்பிகள்.

சிதறிய கண்ணாடித் துண்டுகள்.

இனிப்புக் கடைகளிலும் தேநீர் கடைகளிலும் இருந்த தமிழ் பெயர்ப்பலகைகள் தீயில் உருகி, அடையாளம் தெரியாத கோர வடிவங்களாக மாறியிருந்தன.

காற்றில் கற்பூரத்தின் வாசனையும், டீசலின் நாற்றமும், கருகிய துணியின் புகையும் கலந்திருந்தன.

அதையெல்லாம் விட மோசமாக இன்னொரு வாசனை இருந்தது.

முடிவு.

மக்கள் இப்போது மனிதர்களைப் போல அல்லாமல் நிழல்களைப் போல நகர்ந்தனர்.

யாரும் வேகமாக ஓடவில்லை.

யாரும் அலறவில்லை.

பெரும்பாலானவர்கள் இருமிக்கொண்டே மெதுவாக நடந்து சென்றனர். அவர்களின் கண்களில் எந்த உணர்வும் இல்லை.

மரணம் அவர்களின் வாழ்க்கையில் இவ்வளவு ஆழமாகக் கலந்துவிட்டது—

அது யாரையும் பயமுறுத்தவில்லை.

அது வெறுமனே இருந்தது.

தூசியைப் போல.

அந்த அழிவின் மையத்தில் ஒரு பிரம்மாண்டமான சிலை எழுந்து நின்றது.

தலைவரின் சிலை.

ஒரு காலத்தில் மக்களின் நம்பிக்கையைத் தூண்டிய அந்தக் கல் உருவம், தனது இரு கரங்களையும் வானத்தை நோக்கி உயர்த்தியிருந்தது.

அதன் மார்பில் விரிசல்கள் சிலந்தி வலை போலப் பரவியிருந்தன.

அடிப்பகுதியைச் சுற்றி தீ நாக்குகள் மேலே ஏறிக்கொண்டிருந்தன.

ஆனால் அந்தச் சிலையின் முகம் மட்டும் மாறவில்லை.

அமைதியாக.

உணர்ச்சியில்லாமல்.

அவன் கொடுத்த ஒவ்வொரு வாக்குறுதியின் விலையையும் கண்முன்னே பார்த்துக்கொண்டிருப்பது போல.

அந்த இடிபாடுகளுக்குள் ஒரு ஏழு வயது சிறுவன் ஓடிக்கொண்டிருந்தான்.

அவனது சிறிய கால்கள் பயத்தாலும் சோர்வாலும் நடுங்கின.

முகத்திலும் உடையிலும் சாம்பல் படிந்திருந்தது.

ஒவ்வொரு மூச்சும் அவனது நுரையீரலை எரித்தது.

எங்கு செல்கிறான் என்று அவனுக்கே தெரியவில்லை.

நின்றுவிடக்கூடாது.

ஓடிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும்.

அவனது உடலுக்குள் இருந்த உயிர் பிழைக்கும் ஒரே instinct அதுதான்.

திடீரென்று—

படார்!

அவனது தலைக்கு மேலே ஒரு பயங்கரமான சத்தம் கேட்டது.

சாய்ந்திருந்த ஒரு கட்டிடத்தின் பால்கனி உடைந்து கீழே விழுந்தது.

அதன் நிழல் சிறுவனின் மீது படர்ந்தது.

சிறுவனின் கால்கள் அப்படியே உறைந்துவிட்டன.

அந்த ஒரு நொடி…

நேரமே மெதுவாக நகர்ந்தது போல இருந்தது.

இடிபாடுகள் அவன் மீது விழுவதற்கு முன்பே—

ஒரு வயதான பெண் தன்னைப் பற்றிய எந்த பயமுமின்றி அவனை நோக்கிப் பாய்ந்தாள்.

அவளது மெலிந்த கைகள் சிறுவனைச் சுற்றிக் கொண்டன.

அவனை இழுத்துக்கொண்டு இரண்டு இடிந்த சுவர்களுக்கிடையே இருந்த குறுகிய இடத்திற்குள் தள்ளினாள்.

அடுத்த நொடி—

பொ த் !

கான்கிரீட் அவர்கள் மறைந்திருந்த இடத்திலிருந்து சில அங்குலங்கள் தள்ளி விழுந்தது.

பூமியே அதிர்ந்தது.

தூசி அவர்களை நோக்கி உள்ளே புகுந்தது.

மூச்சுவிடவே முடியவில்லை.

சிறிய அந்த இடத்திற்குள் இருவரும் ஒன்றாக ஒளிந்துகொண்டனர்.

சிறுவன் நடுங்கியபடி அந்தப் பெண்ணைக் கட்டிப்பிடித்தான்.

“அம்மா… நாம சாகப்போறோமா?”

அவனது குரல் உடைந்தது.

அந்தப் பெண் அவனைப் பார்த்தாள்.

அவளது முகம் முழுவதும் கரி படிந்திருந்தது.

ஆனால் அவளது கண்களில் இன்னும் ஒரு பிடிவாதமான நெருப்பு எரிந்துகொண்டிருந்தது.

அவள் சோர்வான புன்னகையுடன் அவனது மார்பை மெதுவாகத் தட்டினாள்.

“சாகலாம் கண்ணா…”

சிறுவனின் கண்களில் கண்ணீர் திரண்டது.

“நம்ம ஹீரோ போயிட்டாரு…”

சில நொடிகள் அமைதி.

பின்னர் அவள் அவனது மார்பில் மீண்டும் கை வைத்தாள்.

“ஆனா தைரியம்?”

அவளது குரல் மெதுவாக இருந்தாலும் உறுதியுடன் ஒலித்தது.

“அது இன்னும் நமக்குள்ள இருக்கு.”

மேலே—

இடிந்து நின்ற கடிகாரக் கோபுரம் அசையாமல் இருந்தது.

3:17.

அடுத்த நொடியில்—

வானமே வெடித்தது.

ஒரு பேரழிவு வெடிப்பு வானத்தை கண்களை கூச வைக்கும் வெள்ளை ஒளியால் நிரப்பியது.

உலகம் முழுவதும் புகையாக மாறியது.

பின்னர்…

அமைதி.

எதுவுமில்லை.

---

பொள்ளாச்சி — 2017

அது வேறொரு உலகம் போல இருந்தது.

ஒரு சிறிய விநாயகர் கோயிலின் முன்புறம் இருந்த வேப்பமர இலைகளின் வழியாக மென்மையான காலைச் சூரிய ஒளி தரையில் விழுந்தது.

கோயிலுக்குள் இருந்து மெதுவான மணி ஓசை கேட்டுக்கொண்டிருந்தது.

அதனுடன் கற்பூரத்தின் வாசனையும், புதிதாகத் தொடுத்த மல்லிகைப் பூக்களின் மணமும் காற்றில் கலந்திருந்தது.

இங்கே புகை இல்லை.

அலறல்கள் இல்லை.

மரணம் இல்லை.

இருந்தது ஒன்றே ஒன்று—

ஒரு சாதாரண நாளின் அமைதியான தொடக்கம்.

பதினாறு வயதான ஹரி, கைகளை ஒன்றாகக் கூப்பியபடி கண்களை மூடி நின்றிருந்தான்.

அவன் மனதிற்குள் அமைதியாக வேண்டிக்கொண்டான்.

அம்மா ஆரோக்கியமாக இருக்க வேண்டும்.

வரப்போகும் தேர்வுகளில் நல்ல மதிப்பெண்கள் கிடைக்க வேண்டும்.

அந்த மதிப்பெண்களைப் பார்த்து அவனது பெற்றோர் பெருமைப்பட வேண்டும்.

சில நொடிகள் கழித்து…

அவன் தயங்கினான்.

அவனது மனதில் இருந்த உண்மையான வேண்டுதல் இப்போது வந்தது.

“இன்னைக்கு… ஒருமுறையாவது… அவ என்னைப் பார்க்கிறாளா?”

அவனுக்குப் பின்னால் இரண்டு இரட்டையர்கள் சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டிருந்தனர்.

“டேய்… உன் பேரே தெரியாத அந்தப் பொண்ணுக்காக இன்னும் விநாயகர்கிட்ட வேண்டிக்கிட்டு இருக்கியா?”

ஹரி உடனே திரும்பிப் பார்த்தான்.

அவனது கன்னங்கள் சிவந்துவிட்டன.

“நீங்க போய் பொங்கல் சாப்பிட்டு தொலையுங்கடா.”

அவர்கள் இருவரும் சிரித்துக்கொண்டே அங்கிருந்து சென்றனர்.

ஹரி பெருமூச்சு விட்டான்.

விநாயகரை இன்னொரு முறை நம்பிக்கையுடன் பார்த்தான்.

அவர் எப்போதும் போல அமைதியாகச் சிரித்துக்கொண்டிருந்தார்.

பின்னர் ஹரி கோயிலைவிட்டு வெளியே வந்து குளிர்ந்த காலை காற்றை சுவாசித்தான்.

---

வீட்டுக்குச் சென்றபோது அம்மா ஏற்கனவே அவனது மதிய உணவைப் பையில் வைத்திருந்தாள்.

மேசையின் மீது சூடான இட்லிகளும் தேங்காய் சட்னியும் இருந்தன.

ஹரி அவசரமாகச் சாப்பிட்டுக்கொண்டே சிரித்தான்.

“அம்மா… உன் சட்னிதான் உலகத்திலேயே பெஸ்ட்!”

அம்மாவின் முகத்தில் உடனே பெருமையான புன்னகை.

அவள் அவனது தலையை மெதுவாகக் கோதினாள்.

ஹரி தனது பையை தோளில் மாட்டிக்கொண்டு வீட்டை விட்டு வெளியேறினான்.

---

பேருந்து நிறுத்தத்தில் சமூ ஓடிவந்தான்.

மூச்சு வாங்கிக்கொண்டிருந்தான்.

சூர்யா ஏற்கனவே அங்கே நின்றுகொண்டிருந்தான்.

சாலையே அவனுக்குச் சொந்தம் என்பதுபோல் சாய்ந்து நின்றுகொண்டிருந்தான்.

பேருந்து வந்தது.

ஸ்பீக்கரில் சத்தமாக ஒரு பாடல் வெடித்தது.

“ஆளப்போறான் தமிழன்…”

மூவரும் சிரித்தபடி பேருந்தில் ஏறினர்.

பயணம் முழுவதும் கிரிக்கெட், தேர்வு, மீம்ஸ் என்று எல்லாவற்றையும் பேசினர்.

ஆனால் ஹரியின் மனம் மட்டும் ஒரே ஒருவரைச் சுற்றியே சுற்றிக்கொண்டிருந்தது.

---

பள்ளி வாசலில் எப்போதும் போல பரபரப்பு.

ஆட்டோக்களின் ஹாரன்.

சைக்கிள்களுக்கு நடுவே ஓடும் ஜூனியர்கள்.

வாசலில் இருந்த கடையிலிருந்து வீசும் சூடான பன்னின் வாசனை.

அப்போது—

ஹரி அவளைப் பார்த்தான்.

அது சினிமாவில் காட்டுவது போல slow motion இல்லை.

கவிதையில் வருவது போலவும் இல்லை.

அவள்…

அவளாகவே இருந்தாள்.

தோழிகளுடன் நடந்துகொண்டே, அவர்களில் ஒருவர் சொன்ன ஏதோ ஒரு விஷயத்துக்கு சிரித்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அந்தக் காலை சூரிய ஒளி அவளது தலைமுடியின் ஓரத்தை ஒரு கணம் மட்டும் தொட்டுச் சென்றது.

அவ்வளவுதான்.

ஆனால் ஹரியின் நெஞ்சுக்குள் ஏதோ இறுக்கமாகப் பிடித்தது.

ஒவ்வொரு முறையும் அவளைப் பார்க்கும்போது அப்படித்தான்.

அவள் ஏன் அவனுக்கு இவ்வளவு முக்கியம் என்று அவனுக்கே தெரியவில்லை.

ஆனால்…

அவள் முக்கியம் என்பது மட்டும் அவனுக்குத் தெரியும்.

அவன் நண்பர்களை நோக்கித் திரும்பினான்.

“டேய்… அவ என்னைப் பார்த்தாளா?”

சமூவும் சூர்யாவும் ஏற்கனவே தேன் மிட்டாய் வாங்கிய பணத்தை யார் கொடுப்பது என்று சண்டையிட்டுக்கொண்டிருந்தனர்.

ஹரியின் கேள்வியே அவர்கள் காதில் விழவில்லை.

அவன் ஏமாற்றத்தை விழுங்கிக்கொண்டு அவர்களைப் பின்தொடர்ந்தான்.

---

மதிய உணவுக்குப் பிறகு ஹரி பள்ளியின் அமைதியான பகுதியில் இருந்த வேப்பமரத்தின் கீழ் உள்ள பெஞ்சுக்குச் சென்றான்.

வெயில் மேலிருந்து அழுத்திக்கொண்டிருந்தது.

பள்ளியின் சத்தங்கள் தொலைவில் மங்கலாகக் கேட்டன.

ஹரி கண்களை ஒரு முறை இமைத்தான்.

அடுத்த நொடி—

உலகமே தங்க நிறமாக மாறியது.

---

அவன் இப்போது ஒரு போர்க்களத்தின் நடுவில் நின்றுகொண்டிருந்தான்.

தூசி.

இரத்தம்.

உடைந்த ஆயுதங்கள்.

எங்கும் போர்.

தோல் கவசம் அணிந்திருந்த தமிழ் வீரர்கள் போர்க்குரலுடன் முன்னேறினர்.

காற்றில் புலிக்கொடிகள் படபடத்தன.

அந்த வெப்பமான காற்றையே அவர்களின் போர்க்குரல்கள் கிழித்துக்கொண்டிருந்தன.

அவர்களின் முன்னணியில் ஒரு இளம் இளவரசன் போரிட்டுக்கொண்டிருந்தான்.

உயரமான உருவம்.

கூர்மையான பார்வை.

நீண்ட தலைமுடி பின்னால் கட்டப்பட்டிருந்தது.

கழுத்தில் தொங்கியிருந்த தங்கச் சங்கிலி சூரிய ஒளியில் மின்னியது.

அவன் கையில் இருந்த வாள் எதிரியின் தாக்குதலைத் தடுத்தது.

பின்னர்—

டக்!

வாள் இரண்டாக உடைந்தது.

இளவரசன் திடீரெனத் திரும்பினான்.

அவன் நேராக ஹரியைப் பார்த்தான்.

அந்தக் கண்கள்…

ஹரியை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தது போல இருந்தன.

பல வருடங்களாக அவனைத் தேடிக்கொண்டிருந்தது போல.

இளவரசன் கர்ஜித்தான்.

“வாளை எடு! வீரனே!”

அவன் அருகில் சேற்றில் பாதியாகப் புதைந்திருந்த ஒரு வாளைச் சுட்டிக்காட்டினான்.

ஹரியின் கை தன்னிச்சையாக முன்னேறியது—

---

“ஹா!”

ஹரி திடீரென மூச்சுத் திணறியபடி கண்களைத் திறந்தான்.

அவன் மீண்டும் அந்த வேப்பமரப் பெஞ்சில்தான் இருந்தான்.

அவன் மார்பு வேகமாக ஏறி இறங்கியது.

அவன் ஓடியது போல மூச்சு வாங்கிக்கொண்டிருந்தான்.

உள்ளங்கைகள் வியர்வையால் ஈரமாக இருந்தன.

தொண்டை வறண்டு போயிருந்தது.

அவன் தனது கைகளைப் பார்த்தான்.

ஒரு கணம்…

அவன் கையில் இல்லாத ஒரு வாளின் எடையை இன்னும் உணர்ந்தான்.

ஹரி தன்னைத் தானே பார்த்துக்கொண்டு மெதுவாகச் சிரித்தான்.

“வெயில்…”

அவன் தலையைத் துடைத்துக்கொண்டான்.

“வெயில் அதிகமாயிடுச்சு.”

ஆனால் அவனது இதயம் அந்தப் பதிலை ஏற்கவில்லை.

---

மாலை

பேருந்து நிறுத்தம்.

அதே பெஞ்ச்.

அதே சாலை.

அதே அலுப்பான காத்திருப்பு.

சமூ ஏதோ ஒரு காரணம் சொல்லிவிட்டு முன்னதாகவே கிளம்பிவிட்டான்.

சூர்யா மட்டும் ஹரியின் அருகில் அமர்ந்து, உலகத்தில் எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லாதது போல தனது மொபைலைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

ஹரி அடிக்கடி சாலையைப் பார்த்தான்.

அவன் தைரியமானவன் என்பதற்காக அல்ல.

அவன் முட்டாள் என்பதற்காக.

அவளை மீண்டும் ஒருமுறை பார்க்க வேண்டும் என்பதற்காக.

சூர்யா அதை கவனித்துவிட்டான்.

அவன் சிரித்தான்.

“டேய்… அப்படி பார்த்துக்கிட்டே இருந்தா கொஞ்சமாவது normal-ஆ நட.”

“வாய மூடு.”

“சரி சரி…”

சூர்யா தனது மொபைலை உயர்த்தினான்.

“ஒரு group selfie எடுப்போம். ஞாபகத்துக்காக. நீ, நான்…”

சிறிய இடைவெளி.

“…உன் அதிர்ஷ்டம் நல்லா இருந்தா உன் ‘விதி’ பின்னாடி இருப்பா.”

ஹரி உடனே பதறினான்.

“லூசா நீ?”

“அவளோட photo எடுக்கலடா.”

சூர்யா கண்களை உருட்டினான்.

“நம்ம photo எடுக்கிறேன். அவ பின்னாடி நடந்துபோனா… அது கடவுளோட editing.”

ஹரி சில நொடிகள் தயங்கினான்.

பிறகு மெதுவாகத் தலையசைத்தான்.

அவன் உள்ளுக்குள் என்ன நடக்கிறது என்று தெரியாதது போல நடிக்க முயன்றான்.

சூர்யா மொபைலை உயர்த்தினான்.

ஹரி அருகில் சாய்ந்தான்.

இருவரும் இயல்பாகத் தெரிய முயன்றனர்.

Click.

ஒரு சாதாரண selfie.

எந்தத் தவறும் இல்லை.

எந்தக் குற்றமும் இல்லை.

யாருடைய வாழ்க்கையையும் அழிக்கக்கூடிய எந்த விஷயமும் இல்லை.

ஹரி பெருமூச்சு விட்டான்.

அப்போது—

சூர்யாவின் கண்கள் மொபைல் திரையில் நிலைத்தன.

அவன் முகத்தில் இருந்த புன்னகை மெதுவாக மறைந்தது.

ஹரியின் வயிற்றுக்குள் ஏதோ விழுந்தது போல இருந்தது.

“என்ன?”

சூர்யா மொபைலை அவன் பக்கம் திருப்பினான்.

பின்னணியில்—

அவள் இருந்தாள்.

பாதி blur.

பாதி தெளிவு.

ஆனால் போதுமான அளவு தெளிவு.

அவள் போஸ் கொடுக்கவில்லை.

அவர்களைப் பார்க்கவில்லை.

அவள் அவர்களைத் தாண்டி நடந்துகொண்டிருந்தாள்.

சிரித்துக்கொண்டே.

உலகமே இன்னும் நல்ல இடமாக இருப்பது போல.

ஹரியின் மூச்சு ஒரு கணம் நின்றது.

அது முட்டாள்தனமான விஷயம்.

தீங்கு இல்லாத ஒரு சிறிய விஷயம்.

ஆனால் அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்த்தபோது…

அவன் கையில் மின்னலைப் பிடித்திருப்பது போல உணர்ந்தான்.

“Delete பண்ணு.”

அவனது குரல் இறுக்கமாக இருந்தது.

சூர்யா இமைத்தான்.

“எதுக்கு? Background-லதானே இருக்கா?”

“Delete பண்ணு.”

இந்த முறை ஹரியின் குரலில் இருந்த தீவிரத்தை சூர்யா கவனித்தான்.

சில நொடிகள் அவனைப் பார்த்தான்.

பின்னர் தோள்களை குலுக்கினான்.

“சரி சரி.”

அவன் delete பட்டனை அழுத்துவதற்காக விரலைக் கொண்டு சென்றான்.

அப்போது—

மொபைல் திரை திடீரென மின்னியது.

Battery low ஆனது போல இல்லை.

Network problem போல இல்லை.

Lag கூட இல்லை.

அந்தக் கணமே…

உலகம் ஒரு நொடிக்கு glitch ஆனது போல இருந்தது.

திரையில் இருந்த selfie மறைந்தது.

அதற்குப் பதிலாக—

கருப்பு பின்னணி.

வெள்ளை நிற எண்கள்.

3:17

ஹரியின் உடலுக்குள் இருந்த இரத்தமே உறைந்தது.

“என்னடா இது—”

சூர்யா சொல்லி முடிப்பதற்குள்—

திரை மீண்டும் மாறியது.

Selfie திரும்பி வந்தது.

சூர்யா சங்கடமாகச் சிரித்தான்.

“Bro… என் phone-க்கு பேய் பிடிச்சிருக்கு போல.”

ஹரி சிரிக்கவில்லை.

அவனது காதுகளில் ஓசை கேட்டுக்கொண்டிருந்தது.

மீண்டும் அந்தப் போர்க்களத்தின் வாசனை அவனது மூக்கைத் துளைத்தது.

தூசி.

இரும்பு.

அந்த எண் மட்டும் அவனது மனதில் ஆணியைப் போலப் பதிந்திருந்தது.

3:17

அவன் திடீரென சூர்யாவின் மணிக்கட்டைப் பிடித்தான்.

“டேய்… நீ அதைப் பார்த்தியா?”

சூர்யாவின் புன்னகை மறைந்தது.

“எதை?”

ஹரி அவனை உற்றுப் பார்த்தான்.

சூர்யா அதைப் பார்க்கவில்லை.

அல்லது…

பார்த்தும் நடிக்கிறானா?

அதுதான் இன்னும் மோசமான கேள்வி.

“ஒண்ணுமில்லை.”

ஹரி பொய் சொன்னான்.

சூர்யா இன்னும் கொஞ்சம் குழப்பமாக அவனைப் பார்த்தான்.

“சரி… நீ சொன்னா delete பண்ணிடுறேன்.”

அவன் selfie-ஐ delete செய்தான்.

ஹரி மொபைல் திரையைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தான்.

மீண்டும் ஏதாவது நடக்கும் என்று எதிர்பார்த்தான்.

எதுவும் நடக்கவில்லை.

ஆனால் அவர்களைச் சுற்றியிருந்த காற்று மட்டும்…

சரியாக இல்லை.

அதிக அமைதி.

அதிக கனமான உணர்வு.

உலகமே மூச்சை அடக்கிக்கொண்டு ஏதோ ஒன்றுக்காகக் காத்திருப்பது போல.

---

அன்று இரவு.

ஹரி தனது படுக்கையில் படுத்துக்கொண்டு மேலே இருந்த மின்விசிறியைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

விசிறி மெதுவாகச் சுற்றியது.

வீடு அமைதியாக இருந்தது.

மிகவும் அமைதியாக.

அவன் கண்களை மூடினான்.

மீண்டும் அந்த இளவரசன்.

மீண்டும் அந்தக் கண்கள்.

மீண்டும் அந்தக் குரல்.

“வாளை எடு! வீரனே!”

ஹரி திடீரென எழுந்து உட்கார்ந்தான்.

அவனது இதயம் வேகமாகத் துடித்தது.

அவன் மொபைலை எடுத்துப் பார்த்தான்.

3:17 AM.

அவனது தொண்டை வறண்டு போனது.

அவன் எப்போது விழித்தான்?

தனக்கு நினைவில்லை.

எப்போது மொபைலை எடுத்தான்?

அதுவும் நினைவில்லை.

அவனது உடல்…

அவனது அனுமதியின்றி ஏதோ ஒன்றைச் செய்தது போல இருந்தது.

யாரோ அவனை எழுப்பியது போல.

யாரோ அவனை இழுத்தது போல.

ஹரி கஷ்டப்பட்டு விழுங்கினான்.

“Coincidence…”

மெதுவாக மீண்டும் படுத்துக்கொண்டான்.

Coincidence.

Coincidence.

ஆனால் அந்த இரவு…

அவனுக்கு தூக்கம் வரவில்லை.

---

அடுத்த நாள் மாலை

வாட்டர் டேங்கைத் தாண்டி ஹரி வீட்டை நோக்கி நடந்துகொண்டிருந்தான்.

அப்போது காற்றில் ஏதோ மாறுபாடு இருப்பதை அவன் உணர்ந்தான்.

சுற்றிலும் அமைதி.

அதிகப்படியான அமைதி.

அவன் நடையை மெதுவாக்கினான்.

அந்த உணர்வு மீண்டும் வந்தது.

யாரோ அவனுக்குப் பின்னால் நின்று பார்த்துக்கொண்டிருப்பது போல.

ஹரி மெதுவாகத் திரும்பிப் பார்த்தான்.

யாரும் இல்லை.

அவன் மீண்டும் நடந்தான்.

ஆனால்…

சாலையோர நிழலுக்குள் ஒருவன் நின்றுகொண்டிருந்தான்.

முழு உடலையும் கருமையான துணியால் மூடியிருந்தான்.

தலையில் ஆழமாக இழுத்திருந்த hood.

முகம் முழுவதும் மறைக்கப்பட்டிருந்தது.

தெரிந்தது கண்கள் மட்டும்.

ஒரு கண்—

கருநீல ஊதா.

மற்றொன்று—

அடர்ந்த பச்சை.

அந்த மனிதன் ஹரி நடந்து செல்வதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

அவன் பார்வையில் அவசரமோ கோபமோ இல்லை.

பல வருடங்களாக மூடியிருந்த ஒரு கதவு இப்போது திறந்துவிட்டதைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பது போல இருந்தது.

அவன் மெதுவாகப் பேசினான்.

குரல் அமைதியாக இருந்தது.

உணர்ச்சியற்றதாக.

ஆனால் அந்தக் குரல் ஒரே நேரத்தில்…

மிக அருகிலும்,

மிகத் தொலைவிலும் இருந்து வந்தது போல இருந்தது.

“விளையாட்டை ஆரம்பிப்போம், மாஸ்டர்.”

Next Chaprter